De nacht voelt als vrijheid

De nacht geeft me rust

Voor sommige mensen is de ochtend een nieuw begin. Voor mij voelt de ochtend vaak eerder als een inbreuk.

Niet per se omdat ik somber ben, of geen zin heb in de dag. Maar omdat de ochtend meteen iets van me wil. Licht. Geluid. Mensen. Gedoe. Alsof de wereld zich direct aan mij opdringt, nog voor ik daar zelf klaar voor ben.

De nacht is anders. De nacht laat me meer met rust.

Als ik rond middernacht of later buiten loop, voel ik iets wat overdag veel moeilijker te vinden is. De koelte. De stilte. De ruimte. De katten in de buurt die ’s nachts ook nog wakker zijn en mij inmiddels allemaal kennen. Geen haast, geen verwachtingen, geen sociale druk. Alsof ik in die uren pas echt weer een beetje bij mezelf kom.

Overdag moet je je voegen. In een ritme, in een tempo, in een wereld die vooral gemaakt lijkt voor mensen die vroeg opstaan en meteen “aan” staan. In de nacht valt dat grotendeels weg. Dan hoef ik even niets. Dan mag ik gewoon bestaan.

Misschien is dat waarom de nacht me zo blijft trekken. Voor mij is de nacht niet alleen een laat tijdstip. De nacht is ruimte, vrijheid. Precies datgene wat ik overdag vaak mis.