Tijdreizen in de huiskamer

Vroeger had het verzetten van de klok nog iets magisch. Tegenwoordig gebeurt het geruisloos: je telefoon staat ineens goed, je laptop schuift stilletjes mee en je merkt er helemaal niets meer van.

Maar vroeger was dat anders. Toen was het een moment waar je op moest wachten.

Wij hadden beneden in de huiskamer een hypermoderne, radiogestuurde klok. Volgens de overlevering stond deze in directe verbinding met een of andere mysterieuze zendmast diep in Duitsland. In mijn hoofd was het geen gewone klok, maar een atoomklok. Een apparaat dat bepaalde hoe laat het écht was.

Op de nachten dat de tijd verschoof, sliep ik niet. Terwijl de rest van het huis in diepe rust was, sloop ik de trap af naar de donkere huiskamer. Alleen om naar die klok te kijken. Wachtend op hét moment.

En dan, exact in het holst van de nacht, gebeurde het.

Niet met een simpele klik waarna de tijd ineens anders was. Nee, het apparaat kwam tot leven. De wijzers begonnen als bezeten te draaien. Vaak schoot de klok eerst razendsnel helemaal terug naar de twaalf, alsof de tijd zichzelf met een schok moest resetten, om vervolgens met een mechanisch gezoem naar zijn nieuwe werkelijkheid te draaien. De kleine wijzer vloog rond, de grote wijzer joeg erachteraan. Het duurde best even.

Dan stond ik daar helemaal alleen in de huiskamer, terwijl boven iedereen lag te slapen.

Terwijl ik daar in het donker stond, ademloos starend naar die vliegende wijzers, voelde het als tijdreizen. Alsof ik naar het weefsel van de tijd zélf stond te kijken.

Soms zette ik er heel zachtjes de donkere, dromerige muziek van Twin Peaks bij aan. Dan verdween het vertrouwde gevoel van de huiskamer compleet. Het was alsof de muren vervaagden en de kamer even werd losgekoppeld van de gewone wereld. Alsof de werkelijkheid scheurde en de tijd letterlijk openbrak.

Onderaan de voorkant van de klok zat een verboden knopje. Eén druk daarop en de klok ging zichzelf herkalibreren: weer die wilde rit naar de twaalf en terug naar het heden.

Natuurlijk heb ik dat stiekem toch wel eens ingedrukt. Gewoon om te kijken of dat magische gevoel terugkwam.

Maar dat was anders. Als je zelf op dat knopje drukt, zijn ronddraaiende wijzers simpelweg ronddraaiende wijzers. Het is leuk om ze te zien verschuiven, maar de betovering ontbreekt. Het is gewoon niet hetzelfde als de wetenschap dat op precies dat moment de héle wereld, in stilte, met dat ene uur meedeinst.